In bed with Adorno heet nu Mediakritiek.net en is hier te vinden: www.mediakritiek.net.

Afgelopen woensdag 5 maart is computer-rebel Joseph Weizenbaum overleden. Vorig jaar zocht Ine Poppe hem op in Berlijn en schreef onderstaand stuk, dat in een verkorte versie verschenen is in het NRC-Handelsblad met een prachtige tekening van Peter Pontiac.

Lees het artikel van Ine Poppe op www.cut-up.com.

Briljante zet van David Gauntlett, tegenwoordig professor Media en Communicatie aan de University of Westminster en auteur van talloze boeken over nieuwe media en creativiteit. Met zijn theory.org.uk heeft hij een kanaal geopend op YouTube. Doel? Mediatheorie en -kritiek vatten in leuke én leerzame filmpjes.

Vooralsnog blijft de teller staan op drie. Gauntlett kennende gaan er nog veel volgen. Geweldig initiatief, zoals we van hem gewend zijn.

Interactieve Media Blog.

Film en nieuwe media? Je wordt bijkans gek van de combinatie. Zeker in Amsterdam, waar de twee disciplines te nauw met elkaar zijn verbonden. Toch staat de alweer twaalfde editie van het hoofdstedelijke Sonic Acts festival, dat van 21 tot en met 25 februari plaatsvindt in Paradiso, De Balie, Montevideo en Melkweg, in het teken van cinema. Of eigenlijk: de ervaring van bewegend beeld. En het moet gezegd: het programma is bijzonder interessant.

Lees de rest van dit onderwerp »

De speculatieve documentaire van Peter R. De Vries waarin Joran van de Sloot de moord op Natalee Holloway opbiecht krijgt niet alleen veel aandacht in de traditionele en professionele media. Op YouTube wemelt het inmiddels van de filmpjes die doorgaans worden begeleid door een creatieve remake van Basshunters Boten Anna, mét aangepaste tekst. Al dan niet in een remix.

Maar goed. Amateurs blijven amateur, ook in de wondere wereld die web 2.0 heet. De leukste én beste reactie komt op naam van de meest traditionele onder de media: de televisie. Actualiteitenprogramma De Wereld Draait Door maakte een prachtige persiflage op de verborgen camera-actie van Peter R. De Vries. Het resultaat is niet alleen intens grappig, maar maakt vooral pijnlijk duidelijk hoe flinterdun het aangedragen bewijsmateriaal is.

De originele versie, in goede beeldkwaliteit, is hier te zien.

In de week dat - ergens vorige maand - dierenactivisten de duimschroeven werden aangedraaid, wist ook actualiteitenrubriek Nova een aardige documentaire in elkaar te draaien over de activisten in kwestie. Daarbij maakten ze dankbaar gebruik van YouTube.

Logisch, overigens. YouTube is een prachtige databank geworden waar het fijn grasduinen is door virtuele stellingkasten vol materiaal. De archieven van het NOB zijn er niets bij. Toch lijkt niemand YouTube te zien als een stellingkast, een opslagruimte, een middel. YouTube is het medium en zo wordt het ook genoemd.

Op De Nieuwe Reporter, een webzine over journalistiek in het tijdperk van internet die de eigen belofte nog steeds niet waar kan maken, bekritiseert André van Os Nova. De actualiteitenrubriek heeft immers YouTube als bron van films over dierenactivisme aandragen. Natuurlijk, hij heeft groot gelijk met zijn kritiek. Wanneer het om internet gaat heersen echter andere wetten. Zo lijkt het althans.

Dagelijks trakteren De Wereld Draait Door en Jensen ons op leuke en hilarische filmpjes die zo van internet zijn geplukt. Bron? YouTube. Dat gebruik heeft veel weg van de manier waarop filmpjes worden vertoond bij America’s Funniest Home Videos. Het draait niet om de maker, maar om de inhoud. Serieuze journalistiek dient zich daar verre te houden. Althans, dat is de gangbare mening in journalistieke kring. Kranten voeren, zoals Van Os aangeeft, regelmatig ‘het internet’ op als bron. Van Os doet alsof dat te vergelijken is met een bronvermelding als YouTube. Klopt uiteraard niet. ‘De krant’ is te vergelijken met ‘het internet’, YouTube met pakweg De Telegraaf.

Buiten het journalistieke vertoog speelt de maker een steeds geringere rol. Studenten vergeten maar al te vaak hun naam onder eigen werk te zetten of leveren een videoclip - waaraan ze wekenlang hebben gewerkt - af zonder naamsvermelding op het hoesje en aftiteling aan het einde. Op internet verschijnen zorgvuldig geconstrueerde media onder pseudoniem. Dat is opmerkelijk in een tijdperk waarin de producent centraal is komen te staan en ‘jij’ werd uitgeroepen tot meest belangrijke mediapersoonlijkheid van het jaar (Fortune in 2006). Blijkbaar zorgt web 2.0 voor een nieuw ‘gevoel’ van eigendom over zelfgemaakt materiaal: als iedereen een gezichtsloze consument is, dan is de producent dat gewoon ook.

Een op z’n minst interessante ontwikkeling, gezien het feit dat alle sociale software sites - de uitstalkramen waar we onze gemaakte media ten toon spreiden - eigendom is van grote multinationale mediabedrijven. Komt het er dan niet op neer dat het verwijzen naar YouTube als bron niet hetzelfde is als een verwijzing naar ANP, Reuters of persbureau Novum? Interessante vraag. En, uiteindelijk, niet - zoals de reacties op De Nieuwe Reporter willen doen geloven - gemakkelijk te beantwoorden.

De mate van weerstand tegen verandering van eigenaar zegt iets over de doelgroep van een sociaal netwerk. De overname van MySpace door het rechtse imperium van Rupert Murdoch zorgde in 2006 nauwelijks voor protest. De recente Delete Your MySpace Account-actie evenmin. Het bod dat Microsoft onlangs uitbracht op Yahoo! - de eigenaar van de fotosite - zorgt echter voor eensgezindheid bij een deel van de Flickr-gemeenschap.

De groep Microsoft: keep your evil grubby hands off of our flickr heeft inmiddels als meer dan duizend leden en telt 159 foto’s. De doelstelling van de groep?

‘THlS GROUP WILL STOP MICROSOFT FROM BUYING YAHOO! AND DESTROYING THE FLICKR WE KNOW AND LOVE OR WE WILL DIE TRYING.

FACT.

AWARENESS IS THE FIRST KEY‘

Inmiddels lopen er al twee pagina’s vol discussies en groeit de groep als kool. Het toont aan dat de leden van Flickr betrokken zijn bij de aard van het sociale netwerk. In tegenstelling tot de leden van netwerken als MySpace, Hyves en in mindere mate Facebook, die de websites zien als niet meer dan technische middelen om zichzelf zichtbaar en vindbaar te maken.

Interessant detail: Yahoo! staat niet bekend om z’n positieve houding ten opzichte van mensenrechten en privacyschending in onder meer China. Is, met andere woorden, Microsoft wel een stuk slechter als eigenaar dan Yahoo?

Ach, uiteindelijk zal ook dit protest duidelijk maken dat de essentie van web 2.0 niet is dat de gewone vrouw en man aan de macht is gekomen, maar dat grote mediabedrijven op een slimme manier onze creativiteit en sociale vrijheid gebruiken om nog meer geld te verdienen. Creativiteit is tegenwoordig gewoon te koop. Met dank aan Yahoo!, Microsoft, Apple en een rij andere multinationals. Elk met precies hetzelfde doel.

Wat als Microsoft inderdaad eigenaar van Yahoo! en dus van Flickr wordt? Zeggen de leden van de actiegroep - waaronder de oprichter van deze blog - hun account op? Vast niet. Want een alternatief is er niet. Als dat geen knap staaltje weerstand 2.0 is.

Afgelopen woensdag stond in het teken van de international delete your myspace account day. Initiatiefnemer? Simon Owens van Bloggasm. Zijn pleidooi is begrijpelijk. Grote multinationals krijgen namelijk steeds meer greep op onze privacy door sociale netwerken op te kopen. Zo is MySpace eigendom van Rupert Murdoch, die zo ongeveer alle rechtse media in de VS bezit.

In het artikel Verzet 2.0 betoogt Theo Ploeg dat deze ideologische inmenging in sociale netwerken van buitenaf elke vorm van weerstand tegen de heersende orde onmogelijk maakt. Die wordt immers ook weer beter van jouw aanklachten tegen rechtse media op MySpace. Lastig probleem.

Toch is het verwijderen van je MySpace-account geen oplossing. Wie immers niet aanwezig is op het web, bestaat niet. En dat is lastig actievoeren in een digitaal tijdperk. Wat dan wel te doen? Lastige vraag. Misschien dat Slavoj Žižeks radicale daad of Theodor Adorno’s negatieve dialectiek een uitweg bieden.

Toch hoop je ongewild dat Owen de 30ste een succesje boekte. Al was het maar omdat daarmee vast komt te staan dat ook de passieve internetgeneratie is aan te sporen tot het maken van een statement. Wie naar myspace.com surft, ziet in ieder geval weinig resultaat. Was te verwachten. De Facebook-groep van de actiegroep kwam niet verder dan 25 sympathisanten. Tja.

via: cut-up.blog 

Waarom de theoretische architecten van ‘t Rotterdamse BAVO er voor kiezen om hun nieuwste boek te presenteren in Amsterdam is al een interessante vraag op zich. Het antwoord moeten we je schuldig blijven.

Het boek zelf - dat de titel Urban Politics Now, Re-Imagining Democracy in the Neoliberal City - is te interessant om onopgemerkt te blijven. We citeren even de achterflap:

‘Today we are witnessing an onslaught of neo-liberal and neo-conservative views on society. Fundamental decisions about the form and future of cities are increasingly presented as the product of inescapable processes: the laws of supply and demand, the clash of civilizations, deep-seethed desire for identity. This is the basic tenet of the book volume Urban Politics Now. Re-imagining Democracy in the Neoliberal City, edited by the urban theoretical office BAVO and published by NAi Publishers in November last year. Through contributions by internationally renowned scholars such as Slavoj Zizek, Neil Smith, Edward W. Soja and Dieter Lesage, the question is elaborated whether there is still space left for democratic urban politics in today’s political climate. How can disenfranchised groups express their dissatisfaction without running the risk of being discarded as conservative forces? And, how can a city’s development again be steered by a collective political project, instead of profit margins, consumer demand or tribal hysteria? These are all questions that are extremely relevant in the Dutch context.’

Waarom het boek niet gewoon in het Nederlands verschijnt is een andere relevante vraag. Stel het aan de samenstellers op 2 februari in de Balie te Amsterdam. Kijken via Live Cast kan ook. Kun je wel geen vragen stellen, natuurlijk.

‘Migrants / Media / Megapolis: New labour struggles in the global city’
Date | Saturday February 2
Time | 14.00 - 18.00 hrs.
Book Presentation | 13.00 hrs.
Language | English
Entry | Free (reservation recommended)
Live webcast | www.debalie.nl/live
Organised in collaboration with Flexmens / Coalition For a Better Future

Boek:
Urban Politics Now, Re-Imagining Democracy in the Neoliberal City
BAVO (editors)
Paperback, 240 pages, English edition, ISBN 978-90-5662-616-7
www.naipublishers.nl/architectuur/urbanpolitics_nl.html